Documentaire maken is een vorm van empathie
- sharon taby
- 23 jul
- 1 minuten om te lezen
Iemand leren hoe een camera werkt kost een middag. Iemand leren wanneer je niet op opnemen drukt, kost jaren.
De camera neerleggen
Bij een Aidsfonds-project zaten we met vrouwen die net hadden gehoord dat hun behandeling door financieringsproblemen op het spel stond. Het instinct in die ruimte was niet om te filmen. Het was de camera neerleggen en luisteren, zo lang als nodig was, tot iemand er zelf voor koos om voor de camera te spreken. Sommigen deden dat. Anderen niet. Beide waren het juiste resultaat.
Empathie als vakmanschap
Empathie in documentaire werk is geen softe vaardigheid die je inzet om mensen op hun gemak te stellen. Het is het vak zelf. Het bepaalt waar je de lens op richt, hoe dichtbij je komt, hoe lang je een shot vasthoudt nadat iemand stopt met praten, en of je de tweede vraag stelt of het bij het eerste antwoord laat. Niets daarvan is technisch. Alles daarvan vormt de uiteindelijke film.
De eerlijke montage
Het moeilijkste is niet het filmen. Het is weerstand bieden aan de montage die het verhaal harder zou laten landen door iets uit de context te halen, of een traan een seconde te lang vast te houden. De eerlijke montage is meestal de minder dramatische. Het is ook de montage die mensen herkennen als waar.
Als een verhaal iets vraagt van de persoon voor de camera, moet het hetzelfde vragen van de persoon erachter.
Op zoek naar documentaire werk dat op die aandacht gebouwd is, niet alleen op mooie beelden?
📍Gevestigd in Uganda en Nederland
Opmerkingen